vanhavadis @ hotmail.com

Oldu mu şimdi sensiz ve sessiz kalan Ûryan

Üşüyor küçük bir muştuna kalan tek bir kul ya

Gül gibi solgun kaldım aniden cîhanı ûçta

Gelse bir haber olurum bende sana hûlya

Korkarım göremem bir daha aşîkîni ûryanı

Yine kaldım aşîkî muhabberin kat-î uzağına

Doğdu yine sensiz alev-i mahber gibi güneş

Kal diyemeden yok oldun düşü uruzdan

Küçücük bi muştuna ben kafiyim kalbine

Bir selam eyle sensiz geçmesin bu düşümde

Kor gibi yanan vicdan-ı kül edip geri gitme

Sana kalan bu üşkün kalan tek bir hatıram

Hayaldir belki vec-i gönlü şenimde ama gerçek olmayacak kadar da yoksuldur kalbi rûûzumda.