yunuskusan1 @ hotmail.com

Her şey insanın yeryüzü imtihanıyla başladı.

Kan, ölüm, zulüm, hased, hırs, acı

Sevgi, aşk, merhamet, irade ve onur.

İnsana iki yol sunuldu.

Kötülük ve iyilik.

Ve bu  yolların sonunda da iki şey vaat edildi,

Kötülüğe karşı ceza, iyiliği karşı ise ödül. 

İnsan, fıtratı gereği iyilik yolunu seçmeliydi.

Lakin, kötü yolu tercih etti insan.

........

Ve insan;

Haset kesildi kardeşine.

Onunla paylaşmadı,

Onunla hiç barışık yaşamadı.

Hep benim olsun dedi.

Çok hırslandı, 

Hiç kanaat etmedi.

Ve böylelikle onurunu kırdı kardeşinin.

Renginden, dilinden, ırkından dolayı dışladı kardeşini.

En üstün ve en iyi benim dedi.

Kendisini üstün kardeşini ise hor gördü.

Kendisini ölümsüz kardeşini ise ölümlü gördü.

........

Aldandı insan. 

Hayatın hep ebedi olduğunu aldandı.

Dolayısıyla da zulümle elde etti malı ve toprağı.

Oysa kardeşinin hakkı vardı; o malda o toprakta.

Oysa mal ve toprak, beraber ve kardeşçe yaşamaları içindi.

.........

İnsan:

Yeryüzünü cennete dönüştürmek için yaratılmıştı.

Evet, kardeşinin elinden tutarak inşa etmeliydi yeryüzü cennetini.

Ama insan,

Hırslandı ve cehenneme çevirdi yeryüzünü...

Ve kıydı kardeşine, kıydı hayvana, kıydı bitkiye

Sadece ama sadece hırsı için kıydı...

Dolayısıyla da yeryüzü yaşanılmaz oldu.

...........

Evet. İnsan:

Kötülük yolunu tercih etti.

Artık, İnsan için ölmüştü iyilik.

Ve iyiler mazlum ve suskun idi.

Ve iyiler azınlıktaydı.

Oysa iyilerde güçlü olmalıydı.

İyilerde cesur olmalıydı.

Ve iyilerde örgütlü olmalıydı.

Rengi, dili, ırkı farketmez.

İyiler her zaman bir arada olmalıydı.

İyiler herzaman Kötülüklerle mücadale etmeliydi.

.........

Ve öldü insan.

Ölümle kırıldı gücü ve kuvveti insanın.

Kurtaramadı insanı,

Ne malı ve ne de toprağı.

Ona sadece,

Akıttığı kan ve göz yaşı kaldı.

Ve birde,

Kötü anılacak tarihi