vanhavadisgazetesi @ hotmail.com

Kulaklarım senin sesinden başka ses duymak istemiyordu ama yere basan ayakkabı sesinden başka bir ses yoktu. Her gün geçtiğim yoldan bugün beraber geçmiştik. Marketlerin, mağazaların camlarında yansımamız görünüyordu. Beraber yürüyorduk. Uzun uzun sustuk. Her şeyden sustuk. İki yabancı gibi. Nefesin yüzüme çarptığı an kadar yakın olup çok özlüyordum seni. Belki söyleyemediklerimdi bu kadar yakın olup özlem çekmem. Belki de her ânı sanki seninle yaşıyor gibi yapıp sensiz geçen zamanın acısıydı. Belki de uğruna şiirler yazdığım, yere göğe sığdıramadığım, hayatımda nefesim yerine koyduğum insanın yanımdan birazdan ayrılacağıydı özlemimin sebebi. Şimdi aynı caddeden tek başıma yürüyorum. Ha birde hâyâlin. Ama o da tam konuşmaya başlamışken yolda geçen birinin kendine gel dercesine omzuma çarptıktan sonra dank ediyor kafama yalnız olduğum, o an tek başıma görüyorum yansımamı, o an anlıyorum sensizlikten başka kimsemin olmadığını. Ama ben sensizliği birde seninleyken sessizliği sevemedim bir türlü.